วันนี้ก็ม่ะรุจะอัพอะไรอีกเช่นเคย เพราะไม่มีสิ่งมหัศจรรย์ใดๆเกิดขึ้นช่วงนี้แต่ถ้าเราม่ะอัพล่ะก็เสียงโวยก็จะตามมา เราจึงต้องอัพอย่างต่อเนื่องด้วยเหตุฉะนี้แล
คราวนี้เอาเรื่องที่ผ่านไปเมื่อนานมาแล้วบ้างดีกว่า ประมาณหลังจากเหตุการณ์สึนามิได้ไม่นานนัก นั่นเป็นข่าวที่น่าตกใจและเศร้าสลดจริงๆ ขอแสดงความเสียใจกับทุกท่านด้วย แต่ไม่ต้องห่วง เรื่องที่ผมจะเล่า ไม่เกี่ยวข้องกับเหตุการณ์สึนามิเลย(คิดว่านะ)
ตอนนั้นหลังเพิ่งเรียนเสร็จ กะลังมึนเมาได้ที่เลย ผมก็เดินไปตามทางซอยข้างๆมหาลัยพร้อมๆกับเพื่อนผม ซึ่งผมจำได้ว่ามีเจ้เบลคนนึงล่ะส่วนอีกคนนี้คลับคล้ายคลับคลาว่าจะเป็นเจ้าต้น(คนที่คุณก็รู้ว่าเป็นใครในTopicเมื่อนานมาแล้ว) อย่าถือสาผมเลยตอนนั้นกะลังเบลออย่างหนักเลยจำม่ะค่อยได้ว่าใครอยู่รอบข้างบ้าง แต่ที่แน่ๆคือระหว่างที่กำลังเดินไปอยู่นั้น ผมก็เหลือบไปเห็นคนกลุ่มหนึ่งซึ่งประกอบไปด้วยชาวไทยและเทศประมาณ6-7คนกำลังช่วงกันตั้งป้ายแจกใบอะไรซักอย่างอยู่ ในหัวผมก็เริ่มมีประกายความคิดอะไรบางอย่างเกิดขึ้น "แย่ล่ะสินี่เราหลุดเข้ามาในเขตค่ายกลโดยไม่รู้ตัวหรือเนี้ย ก่อนหน้านี้ก็พยายามเดินเลี่ยงไอพวกตั้งค่ายกลดรรชนีเอกสุริยันแจกใบปลิวมานับครั้งไม่ถ้วน แต่ครั้งนี้มันฉลาดมาก มาตั้งอยู่ตรงทางบังคับให้เดินผ่าน งานนี้เห็นทีเราจะต้อง..." ยังไม่ทันที่จะคิดเสร็จ ผมก็โดนมันสับเสียก่อน เมื่อมีชายชาวไทยใส่แว่นหน้าตาอิ่มบุญเดินผละจากซุ้มเข้ามาทักทายพวกเรา (ด้วยความที่ไอเจ้าพวกหน้าอิ่มบุญแบบเนี้ยมันเป็นพิมพ์เดียวกันกับ หน้าของ เจ้าพวกที่ชอบหลอกคนไปขายเวียดนามมานักต่อนักแล้ว พวกผมจึงระวังตัวแจ) "สวัสดีครับน้อง พอจะมีเวลาว่างบ้างหรือเปล่าครับ ขอเวลาไม่เกิน2นาทีครับ" เมื่อเจอประโยคเด็ดแบบนี้พวกผมก็เสร็จไปตามระเบียบ
พวกน้องคงจะได้ฟังข่าวเกี่ยวกับเหตุการณ์ทางภาคใต้ของบ้านเรามาบ้างแล้วนะครับ รู้ไหมครับว่านี้แหละเป็นสัญญาณที่ต้องการจะสื่ออะไรบางอย่างให้พวกเรารับรู้(เอาล่ะสิ ฟังแค่นี้ก็รู้แล้วว่าหมอนี้ไม่ธรรมดา เอ่อ ไม่ปรกติ ผมไม่ได้ว่าเขาในแง่ลบนาแค่คิดว่าเขามีความคิดที่พิเศษเท่านั้นเอง)น้องทราบไหมครับ พระผู้เป็นเจ้ามีอยู่จริง พระองค์น่ะรู้คาวมเป็นไปของโลกเราทุกวันนี้ และทีนี่น้องอาจจะถามว่า ตอนเกิดเหตุ พระผู้เป็นเจ้าหายไปไหนทำไมไม่มาช่วย ตรงนี้แหละครับน้อง ที่มันเป็นสัญญาณบอกเหตุอะไรบางอย่างแก่พวกเรา เหตุการณ์ที่ภาคใต้ เป็นแค่จุดเล็กๆเท่านั้นๆนะครับ เล็กมากทีเดียว เมื่อเทียบกับสิ่งที่กำลังจะเกิดต่อไปนี้ พวกเรากำลังจะถูกพิพากษาครับ(ตรงนี้ขอให้ผู้อ่านทุกท่านจินตนาการว่าผู้พูดกำลังทำสีหน้าจริงจัง จนชวนขนหัวลุก) อีกไม่นานเราทุกคนจะโดนพิพากษา ความตายเป็นเพียงแค่การเริ่มต้นเท่านั้นนะครับ แต่พี่ขอให้พวกน้องรู้ไว้.อย่างนึงนะครับ พระผู้เป็นเจ้ารักพวกน้องทุกคนนะครับ พี่บอกได้เลยว่าพี่ไม่ได้เป็นคริสมาตั้งแต่กำเนิด แต่มีบางอย่างที่ทำให้พี่เปลี่ยนไปอันนี้พี่บอกไม่ได้ว่ามันคืออะไร แต่น้องสามารถมาค้นหาความจริงกับพวกเราได้นะครับ พวกเราอยู่ที่....(อันนี้บอกไม่ได้เด้วจะหาว่าผมสปอย)
และก่อนที่พวกผมจะผละออกมา พี่เค้าก็บอกว่า"อย่าลืมนะครับน้องพระเจ้ารักพวกน้องทุกคนนะครับ" ตลอดการสนทนานั้น สายตาของชายคนนี้จริงจังกับทุกคำพูดที่ออกจากปากของเขา ผมบอกได้อย่างเดียวเลยว่าชายคนนี้มีศรัทราอันแรงกล้าต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่เขาเชื่อ เขาพยายามจะบอกกล่าวถึงความประทับใจและความรู้สึกที่เขามี ตรงนี้ผมเห็นด้วยกับทุกคำพูดที่พี่ชายคนนี้กล่าวนะครับ เพราะจากข่าวทุกวันนี้ทุกท่านคงจะสังเกตเห็นแล้วว่าหายนะที่มนุษย์พยากรณ์เอาไว้ว่าอีก10ปีถึงจะเกิดสึนามิอีกรอบ แต่กลายเป็นว่าภายในเวลาไม่ถึงครึ่งปีมันกลับเกิดเหตุการณ์แบบเดียวกันขึ้นมาอีก โชคดีหน่อยที่คราวนี้เรามีการเตรียมพร้อมที่ดี
น่าเสียดายที่เนื่องจากผมเป็นชาวพุทธ หลักที่ผมยึดถืออยู่จึงกลายเป็นว่า อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด สิ่งที่ไม่จำเป็นต้องมีการพิสูจน์ใดๆก็คืดเรามีชีวิตอยู่อย่างจำกัดเราเกิดและก็ตายลงเสมือนวงกลมที่บรรจบครบรอบของมัน เพราะฉะนั้นสิ่งที่เราทำได้ในขณะที่ยังมีชีวิตอยู่นั้นก็คือ ใช้มันให้คุ้มค่าที่สุดทุกหยาดหยดของช่วงเวลา เพราะความตายไม่เคยบอกถึงวันเวลาที่มันจะมา
(ปล. เรื่องคราวนี้ออกเครียดอีกแล้ว ก็มันนึกเรื่องอื่นม่ะออกนี่นา ก่อนจะจบขอฝากข้อความเล็กน้อย (ถึงเบล)-เราคอมเม้นต์ลงไดอารี่ของเจ้ไม่ได้อ่ะนะม่ะรุทำไม มันขึ้นError เอาเป็นว่า เจ้รู้ไว้ก็แล้วกันนะว่าเราเข้าไปอ่านอยู่แล้ว)
